Οι κινητικές διαταραχές είναι μια ομάδα νευρολογικών νοσημάτων που μπορεί να οδηγήσουν είτε σε υπερβολικές ακούσιες κινήσεις (όπως τρόμος, αταξία, δυστονία) είτε σε αργή κίνηση και διαταραχές βάδισης, όπως συμβαίνει με τη νόσο του Πάρκινσον και τα άτυπα Παρκινσονικά σύνδρομα. Η διαφορική διάγνωση είναι πολύπλοκη, αλλά σήμερα υπάρχουν αρκετές διαθέσιμες θεραπείες που έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματικές στον έλεγχο των συμπτωμάτων των ασθενών.

Οι αγγειακές παθήσεις του κεντρικού νευρικού συστήματος αναφέρονται σε μια ομάδα νοσημάτων που επηρεάζουν την εγκεφαλική αιμάτωση ως συνέπεια στένωσης αιμοφόρων αγγείων, σχηματισμού θρόμβων (θρόμβωση) ή ρήξης αιμοφόρων αγγείων (αιμορραγία). Μεταξύ των πιο κοινών νευρολογικών διαταραχών παγκοσμίως είναι το εγκεφαλικό επεισόδιο, το παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο, η καρωτιδική νόσος και η αγγειακή άνοια. Οι στρατηγικές πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης περιλαμβάνουν τη φαρμακοθεραπεία, την τροποποίηση του τρόπου ζωής και την αυστηρή διαχείριση των παραγόντων καρδιαγγειακού κινδύνου.

Άλλες διαταραχές του κεντρικού νευρικού συστήματος που αντιμετωπίζει ένας νευρολόγος καθημερινά περιλαμβάνουν απομυελινωτικές διαταραχές, όπως σκλήρυνση κατά πλάκας, και εκφυλιστικές διαταραχές, όπως νόσος κινητικού νευρώνα. Οι διαταραχές του περιφερικού νευρικού συστήματος επίσης περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα ασθενειών, που κυμαίνονται από νευροπάθειες, μυοπάθειες και ασθένειες που επηρεάζουν τη νευρομυϊκή σύναψη, όπως η μυασθένεια gravis.